"Όσο βαθαίνει η καραντίνα, τόσο τα βιβλία γίνονται οι πλέον πραγματικές πύλες εισόδου στους ζεστούς κόσμους των άλλων από τους οποίους έχουμε αποκλειστεί ανελέητα. Διαβάζω ποιητικά βιβλία μετά μανίας, γιατί η ποίηση είναι μάλλον ένα από τα ελάχιστα είδη λόγου ─αν όχι το μόνο─ που δυσκολότατα αφομοιώνεται από τον κυρίαρχο λόγο, δημιουργώντας, συνεπώς, χώρο για το ανέκφραστο, το αποσιωπημένο, το μοναδικό. Βίωσα την Χριστουγεννιάτικη βόλτα στα βιβλιοπωλεία ως ανάσα, την αναμονή στην ουρά ως χαρά για την συνύπαρξη, και το ξεφύλλισμα των νέων κυκλοφοριών ως συνάντηση εν σώματι. [...] Ξενύχτησα με τον Ρινόκερω του Παναγιώτη Ιωαννίδη (Καστανιώτης, 2020), το αγαπημένο μου από τα, μέχρι τώρα, τέσσερα ποιητικά βιβλία του, ως κατεξοχήν τρυφερό παράγοντα καλλιέργειας της συλλογικής μας μνήμης και της φαντασίας που συνδημιουργεί την ατομική και συλλογική ιστορία μας."
Η Παυλίνα Μάρβιν μνημονεύει, στο αφιέρωμα τού "Αναγνώστη", τον Ρινόκερω ανάμεσα στα τρία ποιητικά βιβλία της καραντίνας της.
Καλή Πρωτοχρονιά - και μια Καλύτερη Χρονιά!
(Στην εικόνα, λεπτομέρεια από την μεταξοτυπία τού Teodor Durski που κοσμεί το εξώφυλλο.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου